Artykuły - "Dlaczego i jak chwalić Boga?" - KZ Zbór Oaza Miłości - Jastrzębie Zdrój

Dlaczego i jak chwalić Boga?

      Określenie „chwalenie” i „uwielbianie” to nie tylko śpiewanie pieśni na początku nabożeństwa, lecz każdy z tych stanów ma swój unikalny charakter i cel.

Możemy chwalić Boga w różny sposób: wyrażając Mu naszą chwałę bezpośrednio lub też chwaląc Go przed innymi ludźmi.

Chwała dotyczy tego, kim jest Bóg i co On dla nas uczynił. Boże Słowo wyraźnie mówi o uzewnętrznianiu chwalenia Stwórcy popartym zachowaniem właściwym dla tego stanu. Hebrajczycy nie ukrywają swoich uczuć, są narodem bardzo emocjonalnym. Może właśnie dlatego Bóg ich pokochał i wybrał? Zupełnie oczywistym było świętowanie i radość podczas uwielbienia Boga. Z nami często bywa odwrotnie lecz nie można chwalić Boga będąc po cichu! Nie jest ważna opinia innych ludzi lecz Boże zalecenie, które zapisane jest w Psalmie 66:2-8. Nowotestamentowe zachęcenie do chwalenia Boga jest zapisane w liście do Efezjan 1:3-6; 12-13.

Wyrażenie Bogu naszej chwały, podziwu i wdzięczności to nie tylko śpiewanie. Bóg pokazał nam w swoim Słowie pewne sposoby oddawania Mu chwały. Nie wykluczajmy ich tylko dlatego, że nie czujemy się z nimi wygodnie lub po prostu nie jesteśmy do nich przyzwyczajeni.

      Kilka sposobów chwalenia Go opisanych jest w Psalmach: Psalm 81:2-3; Psalm 95:1; Psalm 149:1-5

• Śpiewanie jest jedną z najczęściej stosowanych form chwalenia Boga. Pismo Święte pokazuje nam, że śpiewanie było częścią zarówno prywatnej jak i społecznej części życia (kiedy cieszono się z odniesionego zwycięstwa). Nawet Pan Jezus przed swoją śmiercią odśpiewał hymn – ewangelia Marka 14:26
  Jeden z Psalmów mówi: „Chwalcie Pana, albowiem dobrze jest śpiewać Bogu naszemu, bo to wdzięczna rzecz; pieśń chwały jest miła”.
• Wznoszenie okrzyków na chwałę Pana w dzisiejszych czasach jest mniej popularną formą niż śpiewanie. jednakże w oparciu o to, co czytamy w Psalmach (95:1-3; 33:3; 98:4; 47:6) widzimy, że są one jakby nieodłączne. Śpiewanie jak i wykrzykiwanie pochodzą z jednego hebrajskiego słowa „ranan”. Razem wyrażają radość: Psalm 98:4
• Psalm 126 ukazuje nam, że śmiech także jest wyrazem radości. Dzisiaj bardzo rzadko spotyka się tą formę uwielbienia, gdyż przez niektórych ludzi uważana jest za nieco podejrzaną. Biblia jednak pokazuje nam, że śmiech często towarzyszy radości. Zachętą do tej formy uwielbienia Boga niech będzie fragment z Księgi Joba 8:20-21
• Dziękczynienie (Psalm 69:31; 100:4) ma ścisły związek ze śpiewaniem i wspólnym chwaleniem Boga. Fragment z Listu do Efezjan 5:19-20 wspaniale oddaje to, czego Pan od nas oczekuje.
• Klękanie i oddawanie pokłonów, padanie na twarz (Psalm 95:6). Te formy chwalenia pozwalają nam wyrazić uniżenie i szacunek wobec Pana. W ten sposób wyrażamy, że Pan jest Bogiem, a my jego Ludem. Przywrócenie tych form oddawania czci Bogu mogłoby odnowić w nas poczucie bojaźni i być sposobem na wyrażenie szacunku jaki czujemy, gdy znajdujemy się w Jego obecności. Klękanie jest oznaką naszego uniżenia oraz pozycją, w której czerpiemy niesamowitą moc. Jako akt uniżenia ma na nas bardzo pozytywny wpływ, gdyż pozwala nam w fizyczny sposób wyrazić nasze pełne uzależnienie od Pana. Wtedy mówimy: potrzebuję Cię, chcę iść za Tobą, chcę być Ci posłuszna, bez Ciebie nic nie potrafię.
• Klaskanie w dłonie (Psalm 47:1) jest uznanym sposobem na wyrażanie aprobaty i uznania. Jest to sposób uwielbienia jaki sam Bóg uznaje za właściwy. Klaszczemy, by wyrazić pochwałę i podziw dla kogoś. Pamiętajmy, by nie robić tego odruchowo, mechanicznie, lecz świadomie z uznaniem dla Boga i z podziwem za Jego dzieła.
• Taniec (Psalm 149:3; 150:4) także jest formą chwalenia Boga zgodną z Jego słowem. Chwalenie Boga tańcem z radością i zaangażowaniem całego ciała - które przecież On stworzył - bardzo Mu się podoba. W Psalmie 149:3 tryb rozkazujący wskazuje, że Bóg chce, aby jego dzieci chwaliły Go tańcem. Wyrażamy w ten sposób poziom naszej radości i uwalniamy miłość oraz oddanie jakie czujemy wobec Boga.
• Wznoszenie rąk (Psalm 63:5; 134:2) – Boże Słowo zachęca nas, aby to czynić w Jego świątyni. Świątynia to miejsce, gdzie się schodzimy w celu uwielbienia. Jest to miejsce, gdzie Bóg przebywa, bo On „przebywa w chwałach swego ludu”. Jeśli Bóg chce, abyśmy wznosili swoje ręce, czyńmy to, gdyż posłuszeństwo sprawia, że On otwiera nad nami swoje błogosławieństwo i wypełnia swoje obietnice. Nie powinniśmy decydować o tym, czy stosować przedstawione formy uwielbienia w oparciu o to, co „czujemy” w danej chwili, ale powinniśmy poddać się Duchowi Świętemu i Jego prowadzeniu, pozwalając Mu na wskazywanie upodobania naszego Ojca. Na tym polega posłuszeństwo. Jest to porzucenie naszej woli i pragnień na rzecz Bożej woli i Jego pragnień. W jaki sposób będziemy chwalić Boga zależy w dużej mierze od stopnia naszego posłuszeństwa.
• Granie na instrumentach (Psalm 150) jest formą towarzyszącą naszemu uwielbianiu. Bóg nie chce, aby instrumenty nas zdominowały. Bóg chce przede wszystkim naszych serc, głosów i ciał, a później chwały płynącej z instrumentów. (Psalm 149:1-3!)
• Śpiew i modlitwa w Duchu (1 Koryntian 14:15-18) jest wspaniałą formą wysławiania Boga, wyrażającą chwałę bezpośrednio z naszego odrodzonego ducha.
• Stanie przed Bogiem (Nehemiasz 9:5) jest dość często spotykaną formą oddawania chwały i wyrażania szacunku wobec Niego. Nie powinniśmy koncentrować się na naszej wygodzie lecz skupiać uwagę na Bogu.

      Nie zapominajmy o tym, co najważniejsze: DLACZEGO CHWALIMY BOGA.

1. To Boże polecenie (Psalm 150:1), które dał dla naszego własnego dobra i bezpieczeństwa – abyśmy nie zaczęli czcić czegoś innego. Nasz Pan jest Bogiem bez względu na to, czy go chwalimy, czy nie. On wie, że tylko ci, którzy mają serca pełne chwały i wdzięczności mogą wzrastać w łasce Jezusa Chrystusa.
2. Bóg rozkoszuje się naszą chwałą (Psalm 22:4). Powinniśmy chwalić Go, aby doświadczać Jego obecności; ale przede wszystkim dlatego, iż jest On godzien wszelkiej chwały (Psalm 48:1; Objawienie Jana 4:11). Jeśli chcemy podobać się Bogu, nie zapominajmy o tym, żeby dziękować Mu i chwalić Jego imię (Izajasz 43:21). Jesteśmy rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, powołanym przez Boga w tym celu, aby głosić Jego chwałę.

Szczególnie wyrażajmy Mu wdzięczność za Jego Syna – Jezusa Chrystusa, który cierpiał, aby uświęcić swój lud własną krwią. (Hebrajczyków 13:12-15)
Bądźmy ostrożni, aby te formy chwalenia Boga nie stały się zwykłą, religijną postawą, do której nie wkładamy serca. (Kolosan 3:17)

      A co z UWIELBIENIEM?

      Trudno jest znaleźć w Biblii definicję tego słowa. Myślę, że tego po prostu nie da się określić słowami.

Uwielbienie pochodzi z najgłębszej części naszej istoty. Jest to tak głębokie uczucie, jakim nasze serca są przepełnione w stosunku do Boga, jest to taka miłość i wdzięczność, że nie da się tego ująć kilkoma słowami. Każde prawdziwe dziecko Boże, człowiek zrodzony z Ducha Bożego ma takie pragnienie i zdolność, by Go uwielbiać.

Jak kiedyś powiedział mój mąż Leszek: „uwielbienia nie można się nauczyć, podobnie jak nie można nauczyć się tego, jak się zakochać. To przychodzi samo, po prostu się dzieje i podobnie jest z nami, gdy rodzimy się na nowo… zaczynamy po prostu to robić.”

Uwielbienie rodzi się w naszych sercach, wypełnia wszystkie nasze myśli i wyrażane jest naszymi ustami, postawą ciała i uczynkami. To intymna relacja z Bogiem i wyrażanie swego oddania wobec Niego z pasją i z miłością.

Ewangelia Jana 4:23 mówi nam, że Bóg szuka takich czcicieli, którzy będą Go wielbić w duchu i w prawdzie. To jest bardzo ciekawe, że Bóg szuka ludzi o odpowiednim podejściu, że nie jest Mu obojętne, kto i z jakim nastawieniem go wielbi. On poszukuje czcicieli szczerych i oddanych, a nie czyniących tego ze strachu, przyzwyczajenia, czy z poczucia religijnego zobowiązania.

Prawdziwe uwielbienie jest wynikiem bliskości z Bogiem, dlatego jest ono tak ważne dla naszego życia modlitewnego. Jeżeli nie jest ono skierowanie ku Bogu i nie szuka Jego bliskości, to wtedy nasz śpiew i muzyka pozostaną jedynie na poziomie  dźwięków, a przecież nie o to Bogu chodzi .

Pamiętajmy, że Bóg patrzy na nasze serca i wie, jakie są nasze motywacje.

opracowała Małgorzata Mocha